domingo 3 de enero de 2010

Sele

Muere lentamente quien no viaja,
quien no lee,
quien no oye música,
quien no encuentra gracia en sí mismo.
Muere lentamente
quien destruye su amor propio,
quien no se deja ayudar.
Muere lentamente
quien se transforma en esclavo del hábito
repitiendo todos los días los mismos
trayectos,
quien no cambia de marca,
no se atreve a cambiar el color de su
vestimenta
o bien no conversa con quien no
conoce.
Muere lentamente
quien evita una pasión y su remolino
de emociones,
justamente estas que regresan el brillo
a los ojos y restauran los corazones
destrozados.
Muere lentamente
quien no gira el volante cuando esta infeliz
con su trabajo, o su amor,
quien no arriesga lo cierto ni lo incierto para ir
detrás de un sueño
quien no se permite, ni siquiera una vez en su vida,
huir de los consejos sensatos...
¡Vive hoy!
Arriesga hoy.
Hazlo hoy.
No te dejes morir lentamente.
No te impidas ser feliz.
Martha
Martha Madeiros




Porque yo digo que todo está en los detalles…y se que ella sabe notarlos con la misma intensidad que yo. Porque yo digo que desde que ella entró en mi vida me siento más acompañada y aliviada…porque compartimos muchas cosas. Porque con un simple mensaje pudo alegrarme un día. Porque me encantan nuestras conversaciones, porque me hace feliz, porque somos tan parecidas, porque estoy tan contenta por haberla conocido… ¡porque la quiero tanto!
Gracias por ser.

sábado 2 de enero de 2010

Hold Me Tight




It feels so rigt now,

hold me tight,

tell me I the only one,

and the I might

never be the lonely one
So hold (hold)
me tight (me tight)
tonight (tonight)
tonight (tonight)
it´s you (you, you, you)
Hold me tight
let me go on loving you,
tonight (tonight)
making love to only you
So hold (hold)
me tight (me tight)

tonight (tonight)
tonight (tonight)

it´s you (you, you, you)
Don´t know what
it means to hold you tight
being here alone
tonight with you,
it feels so right now
Hold me tight
let me go on loving you,
tonight (tonight)
making love to only you
So hold (hold)
me tight (me tight)

tonight (tonight)

tonight (tonight)
it´s you (you, you, you)


Yo sé que ellos serán una de mis mejores compañías en este verano, y no importa si no hay nadie abrazándome fuerte...ellos me abrazan con su música.

viernes 1 de enero de 2010

Page Lost



Ha pasado tanto tiempo ya, han pasado años… de aquel 2007, de aquella primera vez que te besé en mi vida. Y sin embargo recuerdo esa noche como si hubiera sido ayer.
Aún hoy sigo sosteniendo que el peor error de mi vida fue dejarte ir, fue perderte. Nunca había sufrido tanto por amor, nunca había estado seis meses llorando por un desamor. Nunca amé tanto como te amé a vos. Pero creo que nunca más me permitiré sufrir de esa manera.
Nuestra historia fue a destiempo, pero a nuestra manera nos amamos, nos amamos mucho, y también nos lastimamos. Nos lastimamos tanto que nunca más pudimos volver a intentarlo, porque cuando vos aún deseabas yo deseaba pero no podía dejar de buscar tu amor, porque yo buscaba amor cuando ya era demasiado tarde.
En unos días se va a cumplir un año de nuestro último beso, de la última vez que te vi en mi vida en aquella Terminal que al mismo tiempo marcó el lugar de nuestro comienzo.
Aún sigo preguntándome que hubiera pasado si yo hubiera decidido seguirlo intentando, aún sigo preguntándome que hubiera pasado si yo no me hubiera resignado, pero el dolor era tan intenso que preferí borrarte para ya no tener que llorarte.
Aún sigo preguntándome que hubiera pasado si me hubiese arriesgado a encontrarnos después de los mensajes que nos enviamos este frío invierno, aún sigo preguntándome qué hubiera pasado si me hubiera arriesgado a concretizar ese deseo que nunca pudimos matar, ese deseo tan intenso que nos consumía por dentro, ese deseo tan desaforado de volver a vernos para fundir nuestros cuerpos en uno.
Pero no pude, el temor al dolor me venció por completo y de tu vida volví a desaparecer sin dejar rastros, sin contestar los últimos mensajes, comenzando una nueva historia que creí con futuro y que pasó a formar parte de otro de mis intentos frustrados por encontrar un amor.
Ha pasado tanto tiempo ya, han pasado años…de aquella primera vez en que nuestras miradas se llenaron de amor. Y sin embargo aún hoy, después de tanto tiempo…sigo desviando mis caminos para intentar espiar por la ventana de tu departamento con intenciones de al menos observarte…desde lejos, sin que lo notes.
Me gustaría decirte tantas cosas, explicarte tantas otras…pero ahora si que ya es tarde, jamás podría interrumpir en tu vida sabiendo que pudiste volver a comenzar con otra persona. Ojala seas feliz, pocas personas se lo merecen tanto como vos. Espero que seas feliz. Realmente espero que lo seas.
Ha pasado tanto tiempo ya. Han pasado casi dos años de aquella noche de enero del 2008 en la cuál volvimos a encontrarnos. Un champagne y un hermoso bar de Rosario consagraron un nuevo comienzo que con el tiempo también me encargué de destruir.
Las personas suelen decir que cuando pierdes algo lo encuentras cuando dejas de buscarlo, las personas suelen decir que lo encuentras cuando menos te lo esperas.
Después de esa noche, los meses siguientes al mudarme a Rosario…estuve dos años buscando ese bar, estuve meses y meses intentando encontrarlo, intentando encontrar el camino que habíamos transitado para llegar a ese hermoso lugar.
Es que esa noche de enero Rosario se parecía a Europa gracias a ese bar, gracias a esas personas de edad avanzada que se quedaron como nosotros hasta altas horas de la madrugada con una copa de alcohol en la mano. Es que ese bar fue el más lindo que conocí en mi vida…porque lo encontramos juntos, porque estaba perdido entre calles desniveladas y una bella arquitectura con aire europeo. Es que sentados afuera de ese bar en esas sillas de mimbre en la vereda de una callecita perdida plagada de pintorescos adoquines…juntos éramos la felicidad materializada, tomando champagne con cerezas, jugando a pasar las cerezas de tu boca hacia la mía, de mi boca hacia la tuya. Riéndonos creando historias inexistentes, como la de aquel Ford Ka que ambos decidimos que pertenecía a Jimy Hendrix. Y así lo bautizamos: el Ford Ka de Jimy. Tu sonrisa brillaba, la mía también. Éramos tan felices…
Yo sabía que algún día lo encontraría…pero nunca creí que el encuentro fuera tan sorpresivo. En realidad quizás hasta había perdido las esperanzas de encontrarlo. Quizás tampoco quería encontrarlo. Quizás decidí borrarlo de mi memoria porque no quería volver a caer en el dolor. Hace tiempo que decidí reprimir nuestros recuerdos, hace meses que no te lloro, hace meses que no miro nuestras fotografías, que no reviso las palabras que años atrás me escribías.
Quizás realmente no quería volver a encontrar ese bar. Porque sabía lo que pasaría si lo encontraría. Quizás había dejado de buscarlo…porque sabía que al encontrarlo…mi corazón comenzaría a latir con todas sus fuerzas, mis ojos quedarían abiertos como nunca y las palabras no me saldrían de los labios para intentar explicar a las personas de mi alrededor por qué de repente mi mundo se vino abajo y después de un silencio inmutable me quebré en mil pedazos rompiendo en un llanto cayendo débilmente sobre los brazos de mi hermana…
Yo no sé porque justamente anteanoche tuve que encontrarlo. Ya no quiero buscar razones, ya no voy a sumergirme en una historia pasada, pese a que aún hoy…después de tantos meses…siga haciendo ecos en mi presente. Pero ya nada tiene sentido, ésta es solo una de las tantas páginas perdidas de una historia suicidada.

Pinky
(She lives in the past)


2010


Hace una semana que estoy vacilando entre escribir o no un balance detallado sobre mi 2009 y pese a que aún mi decisión no me convence, no lo voy a hacer.
No lo voy a hacer porque no me hace falta detallar demasiado para llegar a la conclusión de que mi 2009 fue un año gratamente positivo, fue un año del cual me voy a llevar muy buenos recuerdos y por sobre todas las cosas muy buenas personas que espero sigan acompañándome en mi 2010.
No lo voy a hacer porque extenderme demasiado sería en vano, ya que mi diario personal guarda todos mis recuerdos.
Mi 2009 comenzó en las tinieblas y en la oscuridad y finalizó en una luz radiante que espero me siga acompañando durante gran parte de mi 2010. Me costó bastante deshacerme de la oscuridad que inundó mi vida durante seis meses del 2008 hasta los principios del 2009 pero lo conseguí gracias a mis fuerzas y voluntad.
Estoy “casi” completamente conforme (¿alguna vez se está del todo? el casi implica seguir perfeccionándonos) con la persona que soy hoy, estoy orgullosa de mis logros y de mis principios inquebrantables, estoy orgullosa de mantener esta armonía que hoy me acompaña y voy a hacer todo lo posible por mantenerla en pie.
Estoy tan cansada de escuchar a las personas decir una y otra vez: “por fin se va este año de mierda”, “que el año que viene se lleve todo lo malo del anterior”, “ojala que este año sea mejor”, ¿es que a caso no pueden rescatar lo más importante? ¿Es que a caso no se dan cuenta que seguramente al año siguiente dirán exactamente lo mismo? Yo me baso en lo que a mis criterios es lo más importante: yo rescato siempre los aprendizajes, y me arriesgo a seguir aprendiendo, con caídas y alegrías, siempre aprendiendo.
Adiós 2009, gracias por tantos aprendizajes, por tanta felicidad, por alguna que otra lágrima y por tantas bellas almas haciéndome compañía.
¡Hola 2010! Te recibo con los Beatles y con una sonrisa.

jueves 31 de diciembre de 2009

Remember


Remember a day before today
A day when you were young.
Free to play alone with time
Evening never came.
Sing a song that can't be sung
Without the morning's kiss
Queen, you shall be it if you wish
Look for your king
Why can't we play today
Why can't we stay that way
Climb your favorite apple tree
Try to catch the sun
Hide from your little brother's gun
Dream yourself away
Why can't we reach the sun
Why can't we blow the years away
Blow away
Blow away
Remember
Remember

Él me dijo...

"una de las razones por las cuáles me gustás tanto es que no necesito andar explicando las cosas porque me lees como un libro abierto"...y yo quiero seguir descubriendo sus páginas.

Die Welle


“Todos nos hemos considerado mejores, mejores que los demás, y lo que es aún peor, hemos excluido de nuestro grupo a todos aquellos que no pensaban igual. Les hemos hecho daño.”

Una simple pregunta: ¿podría volver el fascismo a hacerse con el poder?, un simple interrogante planteado por un profesor a su clase… nos envuelve en un clima post-nazismo en donde un aula puede convertirse en el lugar más propicio para revivir un pasado que muchos creían sepultado.
Sí, es posible…mediante la manipulación, mediante la sensación de pertenencia a un grupo, mediante una educación que pretende subordinar a los alumnos a una disciplina convertida en autocracia, mediante un líder que quizás sin quererlo vuelve a repetir la tan temible historia…corrompiendo mentes quitándoles la capacidad de pensar por sí mismas para que solo se dirijan hacia la obediencia que no tardó en convertirse en violencia. El resultado inevitable: una inexorable tragedia en un grupo de alumnos a los que a simple vista se los podría identificar como una sucesión de lo que alguna vez fue el “Tercer Reich”.
La Ola, dirigida por Dennis Gansel, es un inquietante film que nos incita a pensar desde sus primeros minutos y que nos deja pensando durante horas después del final…pese a que éste mismo sea un poco predecible, no deja de ser un drama imprescindible para aquellos que degustamos las películas basadas en sucesos reales, y más cuando están relacionadas con un tema tan interesante como inquietante: las consecuencias de la dominación y manipulación de un grupo que se cohesiona tan herméticamente llevando a los límites sus sentimientos de pertenencia y poder: el nacionalsocialismo reencarnado en una clase de alumnos. El todo es más que la suma de las partes y el elemento sui generis no tardó en írseles de las manos.

martes 29 de diciembre de 2009

Requiem For a Dream



“Es una razón para levantarse en la mañana. Es una razón para perder peso…para caber en un vestido rojo. Es una razón para sonreír. Hace que el mañana sea bueno…”



Acabo de terminar de ver esta película dirigida por Darren Aronofsky (quién ya me había volado la cabeza como nadie en Pi: Fe en el Caos) por cuarta vez en mi vida y sigo sosteniendo que es uno de mis dramas favoritos. No creo que pueda añadir demasiado…hay que verla. Pocas veces sentí la intensidad de un film como en los últimos minutos de éste…cuando todo culmina en un caos desgarrador. Las impactantes imágenes sucesivas realmente me dejaron dando vueltas. La autodestrucción llevada al límite, totalmente desgarradora. Cuatro vidas perdidas en un callejón sin salida.
Junto con Trainspotting creo que Requiem For a Dream toca la temática de las adicciones a las drogas de una manera muy particular, desde un ángulo que realmente logró impactarme. La vi cuatro veces, y estoy segura de que la voy a ver otras tantas veces más…
Siempre me queda en mente alguna escena diferente. Ahora me quedó la parte en la cual todos los personajes, solos por su cuenta…se acurrucan en la cama en posición fetal, creo que me sentí muy identificada porque cuando suelo estar triste hago lo mismo, como queriendo buscar contención en mí misma.
Con respecto a la frase que transcribí al principio, emitida por el personaje de Ellen Burstyn (¡qué increíble actriz!), me sentí más que identificada por el hecho de que en algún momento de mi vida “su razón” también fue “mi razón” aunque de diferente forma.
Otro “detalle” a destacar es la banda sonora, realmente impecable.
En fin…es y será siempre una de mis películas favoritas.


Utopic



Yo no sé por qué las casualidades de la vida me llevaron nuevamente a ver el tipo de películas que había abandonado hace ya mucho tiempo.
Hace más de tres años vi por primera vez A Walk To Remember, dirigida por Adam Shankman, en aquel entonces la película me gustó tanto que no tardó en convertirse en una de mis favoritas, y fue en aquel entonces cuando comencé a soñar con encontrar “ese tipo de amor” que el cine me mostraba…
Con el correr del tiempo y las experiencias, comencé a detestar ese concepto de amor por creerlo irreal, utópico y engañoso; y la historia de “la chica buena” que convierte al “chico malo” en bueno mientras éste se enamora de ella…ya no le agradaba a mis sentidos.
Ayer a la tarde…vaya a saber alguien por qué, volví a encontrarme con ésta película en la televisión…y como a mi hermana no pienso robarle los sueños, terminamos viéndola y quejándonos al mismo tiempo por emocionarnos creyendo que ese tipo de relaciones podría ser posible en la vida real, terminamos enojadas con nosotras mismas por caer nuevamente en ese estado de “ensueño” e “idealización”.




Pero no todo terminó allí…hoy me desperté a las cinco de la mañana y ya no pude volver a dormirme, debería haberme puesto a leer Orwell pero mi dolor de cabeza no me lo permitió, así que otra vez terminé enganchando de rebote una película por la tele, A Sassy Girl dirigida por Yann Samuell, versión norteamericana (acabo de leer que la versión coreana es mejor, pero eso díganselo a Cinecanal).
Mi primera impresión fue: seguro que es una estúpida comedia romántica llena de escenas tontas que ni siquiera logren hacerme reír lo suficiente. Okey, no importaba, porque me dolía mucho la cabeza y no encontré otro entretenimiento más que quedarme tirada en el colchón mirando la película, que de comedia cada vez tenía menos.
Los últimos minutos se acercaban y todo era un drama, en vez de reírme terminé como en los viejos tiempos: llorando sin saber por qué, deseando otra vez encontrar a alguien que realmente me enamore, que logre lo que nadie nunca ha logrado, llorando y al mismo tiempo maldiciéndome, enojada conmigo misma por haber vuelto a caer en la misma idiotez. ¿Cuándo va a ser el día de que me convenza que ese sueño de un amor eterno no existe?




De lo que estoy segura es de que hay algo que nunca me tendría que haber enterado: la maldita película coreana está basada en una historia real.

lunes 28 de diciembre de 2009

Hoppípolla

No sé por qué abandoné a Sigur Rós en estos últimos meses… sinceramente pese a que aún no conozco la discografía en su totalidad…estoy segura de que es una de mis bandas preferidas, por la simple razón de que ninguna banda hasta el momento logró construir en mi mente imágenes tan agradables como ellos. Su música se acerca tanto a las imágenes mentales que construyo con mi imaginación casi diariamente.



Esas melodías tan otoñales, con matices antiguos, tardes en sepia, un té esperando sobre una mesa cargada de libros añejos, un hogar con leñas que iluminan un sillón posando sobre una alfombra que a su vez almacena alguno que otro lápiz y papelitos con frases improvisadas, agujas y lana, un inmenso bosque con una banda tocando en el medio de la nada, un público islandés con vestimenta al tono de la escena, suéteres de alpaca con llamitas. Verde musgo, ocres, beige, marrón, gris, páginas de libros amarillentas. Discos de vinilo y un tocadiscos en la sala de estar. El frío del invierno solapado por frazadas de gruesas texturas y diferentes tejidos. Habitaciones acogedoras envueltas en arte. Un violín escondido en algún rincón de paredes con pinturas surrealistas. Un plato de sopa caliente al mediodía. Un enorme ventanal hacia el verde de la arboleda que se extiende fundiéndose con las colinas y la inmensidad de un cielo cubierto por la infinitud de sus matices…

Sí, es cierto que extraño el invierno. Pero Hoppípolla y la indescriptible sensación que me provoca el siguiente video me lo han traído un ratito conmigo, siento un agradable frío en mi alma pese a encontrarme en el naciente verano…



Saltando por los charcos

Sonriendo
Girando en círculos
Tomándose de las manos
El mundo entero es una falta de definición
Pero tú aguantas.
Empapado
completamente mojado
sin botas de goma
corriendo dentro de nosotros
quiere entrar en
erupción desde una cáscara.

Entra el viento
y el olor de afuera de tu pelo
golpeo tan deprisa como puedo
con mi nariz.
Saltando por los charcos
completamente mojado
empapado
y sin botas.
Y me sangra la nariz
pero siempre me levanto.
Y me sangra la nariz
pero siempre me levanto.


Hoppípolla

Brosandi
Hendumst í hringi
Höldumst í hendur
Allur heimurinn óskýr
Nema þú stendur
Rennblautur
Allur rennvotur
Engin gúmmístígvél
Hlaupandi inn í okkur
Vill springa út úr skel
Vindurinn
Og útilykt af hárinu þínu
Eg lamdi eins fast og ég get
Með nefinu mínu
Hoppípolla
I engum stígvélum
Allur rennvotur (rennblautur)
I engum stígvélum
Og ég fæ blóðnasir
En ég stend alltaf upp
(Hopelandic)
Og ég fæ blóðnasir
Og ég stend alltaf upp
(Hopelandic)